Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju

Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju — międzyrządowa instytucja systemu Organizacja Narodów Zjednoczonych powołana w 1964 roku podczas sesji Zgromadzenie Ogólne ONZ w odpowiedzi na postulaty państw Globalny Południe; zajmuje się kwestiami handlu międzynarodowego, inwestycji zagranicznych i rozwoju gospodarczego. Siedziba w Genewa oraz biura w kilku miastach współpracuje z instytucjami takimi jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy, Światowa Organizacja Handlu, Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, UNICEF, UNEP i UNIDO w realizacji programów technicznych i analitycznych. Organem decyzyjnym są regularne konferencje państw członkowskich, które współdziałają z agendami jak Komisja Gospodarcza dla Europy, Komisja Ekonomiczna dla Afryki i regionalnymi organizacjami, np. ASEAN, Mercosur, AfCFTA.

Historia

Powołanie nastąpiło po dyskusjach podczas sesji Zgromadzenie Ogólne ONZ z udziałem delegatów z państw takich jak Indie, Argentyna, Egipt, Nigeria i Pakistan. Pierwsza sesja odbyła się w roku powstania, a pierwszym sekretarzem wykonawczym został przedstawiciel wybrany przez państwa członkowskie, w kontekście sporów między ZSRR, Stany Zjednoczone i państwami dekolonizującymi się. W kolejnych dekadach instytucja reagowała na kryzysy, takie jak kryzys naftowy lat 1970., negocjacje z GATT i przekształcenia w systemie Światowa Organizacja Handlu, a także na procesy globalizacji zapoczątkowane przez Neoliberalizm i reformy struktur międzynarodowych. W latach 1990. i 2000. rozszerzyła współpracę z Międzynarodowy Fundusz Walutowy oraz Bank Światowy w obszarach restrukturyzacji zadłużenia, inicjatyw dla LDCs i strategii pomocowych po konferencjach takich jak Międzynarodowa Konferencja na temat Poprawy Warunków Handlu.

Mandat i cele

Mandat został określony przez rezolucje Zgromadzenie Ogólne ONZ i obejmuje analizę relacji między handel międzynarodowy a rozwojem, wspieranie polityk dla przemiany strukturalnej oraz pomoc państwom w negocjacjach handlowych. Celem jest wspieranie negocjacji w ramach forum WTO i ułatwianie dostępu do rynków dla eksporterów z Afryka Subsaharyjska, Ameryka Łacińska, Azja Południowa i Karaiby. W agendzie znajdują się tematy związane z inwestycje zagraniczne bezpośrednie, transfer technologii, zarządzanie zadłużenie zewnętrzne, oraz polityki dotyczące rolnictwo i przemysłu, przy współpracy z organami takimi jak UNCTAD's Trade and Development Board oraz regionalnymi grupami negocjacyjnymi, np. G77 i Non-Aligned Movement.

Struktura organizacyjna

Organy decyzyjne obejmują konferencję plenarną, Trade and Development Board oraz sekretariat kierowany przez Sekretarza Wykonawczego współpracującego z dyrektorami oddziałów. Sekretariat dzieli się na jednostki analityczne, techniczne i wsparcia, które koordynują programy między innymi z UNIDO, WHO, ILO i UNCTAD Virtual Institute. System współpracy obejmuje porozumienia z instytucjami finansowymi jak European Investment Bank i funduszami powiązanymi z UNDP oraz biura regionalne w Kair, Addis Abeba, Nairobi i Jakarta. Strukturę uzupełniają komitety specjalistyczne zajmujące się tematami jak INTA i specjalne jednostki dla LDCs oraz mechanizmy monitorowania wdrażania zaleceń powstałych na forach takich jak Summit on Sustainable Development czy Rio+20.

Działalność i programy

Działalność obejmuje publikacje badawcze, np. coroczne raporty śledzące przepływy bezpośrednie inwestycje zagraniczne, analizy dotyczące łańcuchów dostaw, raporty o handlu usługami i oceny polityk w sektorach takich jak technologia informacyjna, zielona energetyka, rolnictwo i przemysł wydobywczy. Programy techniczne wspierają negocjacje handlowe, budowanie zdolności w krajach takich jak Haiti, Mozambik, Bangladesz i Wietnam, oraz inicjatywy na rzecz inkluzywnego rozwoju współpracując z UNCTAD's EMPRETEC i projektami mającymi na celu rozwój małe i średnie przedsiębiorstwa. W portfolio znajdują się projekty dotyczące zarządzania ryzykiem, restrukturyzacji zadłużenia państwowego, promowania ekonomiczna dywersyfikacja i integracji w ramach układów regionalnych, takich jak AfCFTA i porozumienia dwustronne. Instytucja prowadzi też szkolenia, warsztaty i warsztaty eksperckie z partnerami jak World Economic Forum, International Trade Centre i uniwersytetami typu London School of Economics, Harvard University.

Wpływ i krytyka

Wpływ mierzy się w rekomendacjach politycznych, raportach cytowanych przez Ministerstwo Finansów, think tanki jak Brookings Institution i Chatham House, oraz w projektach realizowanych dzięki współpracy z European Union i państwami darczyńcami jak Szwecja czy Szwajcaria. Krytycy, w tym autorzy z Institute of Development Studies i komentatorzy z Financial Times oraz The Economist, wskazują na ograniczenia w implementacji zaleceń w kontekście presji ze strony WTO i Międzynarodowy Fundusz Walutowy, niedobory finansowania oraz napięcia między państwami rozwijającymi się a krajami rozwiniętymi takimi jak Stany Zjednoczone i Chiny. Debaty koncentrują się na skuteczności programów dla LDCs, roli w negocjacjach handlowych wobec multilateralizmu i krytyce dotyczącej wpływu na suwerenność polityk przemysłowych w państwach beneficjentach. Jednocześnie raporty współpracujące z United Nations Conference on Trade and Development partnerami oraz analizy akademickie z University of Oxford i Columbia University podkreślają wkład w rozwój narzędzi analitycznych, budowę zdolności negocjacyjnych i wsparcie reform strukturalnych w wielu krajach rozwijających się.

Category:Organizacje Narodów Zjednoczonych